Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Ξέφωτο ( στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ)

Γαλήνιο ξέφωτο σε δάσος σιωπηλό.
Αυτό το φως το εκτυφλωτικό και ατελεύτητο.
Νιφάδες χιονιού στους ώμους σαν άυλη φωτιά,
ήλιοι μικροί της χάρης.
Και η γλυκύτητα, μία μέθη αιωνιότητας,
χείμαρρος διάχρυσος, που κατακλύζει το εσώτερο .
Στην ερημία, επιτέλους, η χαρά αναφαίνεται αναστάσιμη, λευκή .
Σκιρτούν τα ρόδα στη βραδινή δροσιά.
Παιδιά που γίναμε ξανά,
αέναο και παρθενικό το Μητρικό μας χάδι.
Τα χόρτα χρύσισαν.
Το χιόνι πέφτει ακόμη μέσα μας,
παράδοξα θερμό, ευωδιαστό.
Τα αστέρια φέγγουν πιο όμορφα.
Λάμπει ο κόσμος .
Στον Άγιο Σεραφείμ η αγάπη γίνεται έρωτας
κι ο έρωτας, ουρανός .
Αφού δεν λησμονήσαμε ίχνη από το αχώρητο
να χωρέσουμε μέσα στην καρδιά,
είναι βέβαιο.
Είναι βέβαιο πως θα φλογίζονται με χρώματα
της ζωής μας όλα τα ξέφωτα. 

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Αξιον εστιν από τις Ανταύγειες της Χάρης

Γαλαζοκίτρινες ανταύγειες από το παράθυρο πάνω στου ρόδου το χαμόγελο .
Διάφανα πέπλα στην εικόνα,
κρύσταλλα κεντημένα των δακρύων μας οι στιγμές,
της μετανοίας έκλαμπρα αστέρια .
Η φλόγα γαλήνια αντιφεγγίζει,
γλυκό ρουμπίνι της κατάνυξης .
Γύρω πέτρες βυζαντινές το άκτιστο ανασαίνουν .
Η προσμονή μας, τρία κρίνα μοναχικά μέσα στο βάζο .
Ας είναι .
Άξιον εστι να αγαπάς, να συγχωρείς,
με ήλιους να πλάθεις την καρδιά,
το μάθημα το αγγελικό να αποδέχεσαι .

Άξιον εστίν να στέλνεις χελιδόνια μέσα στης Μητέρας την ολόφωτη αγκαλιά,
αφού σου χάρισε έναν ουρανό μέσα στο μυαλό
να γεύεσαι εκεί κάθε αυγή αιωνιότητα .

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Είκοσι χρόνια νεανικά, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Αέρας .
Άσπρα τα κύματα στους βράχους,
της αδικίας τα σύννεφα γκριζόλευκα .
Μόνη προφύλαξη μέσα στην ανεμοθύελλα
μία πόρτα ξύλινη παλιά, πύλη του ουρανού στο πέλαγος .
Λίγο μενεξεδί φως από το παράθυρο αρκεί
για να λάμψουν είκοσι χρόνια νεανικά ανάμεσα στα χρώματα .
Ο Άγιος Θεόφιλος πάνω στον τοίχο τον γαλάζιο .
Σιωπή κι αγάπη παιδική,
ό,τι χρειάζεται για να αγναντεύσεις της ελπίδας τη θάλασσα .
Δύσκολη, αλήθεια, η πορεία στης καταιγίδας την ακμή .
Της απάρνησης το τίμημα, ένα πέρασμα από την πυρά εκούσιο .
Είναι φορές που πρέπει, για να δεις γαλήνια τα αστέρια,
να σηκώσεις όλου του ζυγού αυτόκλητα το βάρος .

Τώρα όμως ρόδα ευωδιάζουν μέσα στους καπνούς,
φέγγουν σαν τα ρουμπίνια στον ορίζοντα οι φάροι,
σημάδι πως θα κοπάσει της ζωής η τρικυμία .
Υπομονή λοιπόν .
Μέσα από ένα ξύλινο παράθυρο στο τέλος
θα μας φυλάξουν οι ανταύγειες της αυγής.
                        κι εκείνα τα είκοσι χρόνια τα νεανικά ανάμεσα στα χρώματα .

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Μύρα και αφοσίωση, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Όρθρος βαθύς και σιωπηλός .
Και η τρυφή μας, αυτό το φως της αυγής,
που ακουμπά γλυκά στα φυλλώματα .
Κι αν δεν αγγίξαμε το αιώνιο,
τουλάχιστον το αναζητήσαμε,
ελάφια διψασμένα στης λίμνη της ατέρμονης ωραιότητας .
Οι λέξεις μας,
του νου γαλάζια νούφαρα, που πλέουν σιωπηλά .
Η προσοχή, μία ανατολή υπέρλαμπρη,
ο τρόπος ο άρρητος να γίνουν μουσική τα νοήματα .
Η αφοσίωση στο άκτιστο, δύσβατος δρόμος .
Κάποτε όμως θα μας κυκλώσει αυτό το φως .
Στα βήματά μας ίριδες .
Στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή μύρα κι ασήμι,
υπομονή κι ελπίδα .
Μαζί κι ένα μούδιασμα στα χείλη .
Η υπόσχεση,
το πανηγύρι της άδολης αγάπης .

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Aνάσταση και ροδοπέταλα, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Βαθύ εσπέρας και γύρω από τα δέντρα σιωπηλή η μοναξιά.
Όταν, περιδεείς, μύρα θα φέρουμε για να θρηνήσουμε τον παλιό μας εαυτό,
να μην ξεχάσουμε να συναχθούμε αθόρυβα,
μικρά πουλιά που αδημονούν για της ημέρας το φέγγος.
Κι όταν το μήνυμα ακούσουμε, 
φόβος να μην υπάρξει,
μόνο δροσιά χαράς πάνω στις ακακίες.
Μπορεί ο λίθος να είναι τόσο βαρύς, ώστε να φράζει την καρδιά,
υπάρχει όμως του λευκού η λαμπρότητα, 
επαγγελία αστράπτουσα,
πως χρίσθηκε στον τάφο η απουσία σε παρουσία αιώνια.
Καιρός λοιπόν να ξεπροβάλλουν άνθη πάνω στα νερά,
πυρσοί να ανάψουν για να φωτίσουνε τη νύχτα.
Γιατί πληρώθηκαν τα λύτρα 
και η θάλασσα αγιάσθηκε κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού.
Ρίχνει ανταύγειες χρυσές η ανατολή μες στου μυαλού τις κοίτες,
σπάνε τα κλείθρα, ανοίγονται διάπλατα οι θύρες.
Και το βράδυ που η αγάπη γίνεται θυσία,
ραίνουν τους τοίχους ποτάμια από φως ανέσπερο.
Να συνεχίσουμε επομένως τη διάβαση από τον ασέληνο βυθό
στων αστεριών τη φωταψία.
Γαλάζια σύννεφα γύρω από το φεγγάρι 
και η αυγή μπροστά στον λίθο πάντα μυστική.
Έχω ανάγκη, όπως κι εσύ, αυτό το χέρι να κρατηθώ την Κυριακή,
μικρό αηδόνι στο κλαδί της ασημένιας λεύκας.
Ανάσταση και ροδοπέταλα στη λίμνη της ψυχής.
Τα οθόνια μόνα και δώρο της Ζωής η ουράνια αγκαλιά,
για να μπορούν τα περιστέρια μετά από κάθε καταιγίδα
να ανάβουνε δοξαστικά τα αστέρια.

Χριστός Ανέστη σε όλους με υγεία και αγάπη!

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Νυμφώνας, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Γαλάζια θάλασσα απέραντη .
Στο βάθος του ορίζοντα περίλαμπρος νυμφώνας περιμένει .
Κι αν δεν μπορέσαμε να γίνουμε σαν τα χελιδόνια,
κι αν αποτύχαμε να καθρεφτίσουμε φτερούγες πάνω στα διάφανα νερά,
έστω κι αργά σμιλέψαμε τον χρόνο,
αφού αγαπήσαμε το φως .
Την ενδεκάτη το τάλαντο το κρυμμένο ανασύραμε .
Μικρά παιδιά πορευθήκαμε με φλόγες ρόδινες στα χέρια,
πύρινους υάκινθους του Απρίλη .
Στην παρειά γλιστρά πλέον αθόρυβα το δάκρυ,
δροσοσταλίδα πάνω στης αυγής τα φύλλα .
Λύσαμε των μαλλιών τις πλεξίδες για να σπογγίσουμε το μύρο,
που στάξαμε στα άχραντα πόδια της Αγάπης .
Κι αν δεν γνωρίσαμε Γεθσημανή,
μετά της άρνησης το σφάλμα επιστρέψαμε .
Στο υπερώο μείναμε να δρέψουμε ηλιαχτίδες .
Γι΄αυτό τώρα που απλώνονται μενεξεδένια σύννεφα της νύχτας,
δεν θα δειλιάσουμε .
Στην άκρη του ορίζοντα ανάβουν φώτα νυφικά κι ανέσπερα .
Ρόδα και υάκινθοι στο πέλαγος
και ο ουρανός, Αναστημένη αγκαλιά,
που στοργικά αντιφεγγίζει φτερουγίσματα .

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Αυγές ( Παντοχαρά ) από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Φως λεπτό, χρυσογάλαζο .
Οι φρέζιες, άστρα σπινθηροβόλα πάνω στο εκτύπωμα της Αιώνιας Μητέρας .
Τώρα που έγιναν τα δάκρυα θάλασσες,
δεν θα αναβάλουμε τη διαδρομή .
Κι αν χρειαστεί οδυνηρά να πορευτούμε μέσα στη σιωπή,
θα μας δοθεί η δωρεά .
Κάτω από της ζωής τον ήλιο θα φτάσουμε
να δρέψουμε τα στάχυα .
Γλυκό ψωμί το μοίρασμα
και η ελπίδα μέσα στην ανέχεια,
γεράνι στο γαλάζιο παράθυρο .
Στα χέρια τα χοϊκά της ένδειας, πλούτος οι λέξεις.
φέγγουν σαν κεχριμπάρια του ουρανού .
Τον κόσμο αυτόν θα σώσει η αέναη ομορφιά .
Των πάντων η ατελεύτητη χαρά.
Ιστία που αστράφτουν στον ολόφωτο ορίζοντα.
Κι εμείς από το ακρωτήρι της αγάπης να ατενίζουμε
με μάτια ανοιχτά στο θαύμα.
Θα παραμείνουμε, Μητέρα.
Να λαμπρυνθούμε από εκείνες τις αυγές,
που σίγουρα θα ζήσουμε .