Ρόδο αμάραντο, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης, Έλυα Βερυκίου

Πίσω από τις λέξεις κρύβεται χείμαρρος μία απέραντη σιωπή,
εκείνη η δίψα η ζωντανή για ουσία.
Το φρέαρ ανοίγεται πάντα βαθύ,
η εξόρυξη, μία εργασία δύσκολή μέσα στου βράχου το σκοτάδι.
Δεν έχει νόημα να διαπεράσεις το μυστήριο,
αυτή η αχτίδα σημαίνει τόσο δυνατά,
αρκεί για να αναδυθεί ολόφωτος ο πηλός σου.
Είναι παράξενα όμορφη η ζωή της προσμονής,
ιδίως στο τέλος, αφού απλώνεται το φως στην ευλογημένη του βαθύτητα
και της ψυχής πάλλεται γαλάζιο το κύμα.

Τουλάχιστον, όταν θα πλησιάσει των δακρύων ο έσπερος
να μην καμφθεί το φρόνημα,
να μην δύσει το βλέμμα.
Και προπαντός να μη σφραγισθεί η καρδιά,
την ευωδία να αισθανθεί στον κήπο των αρρήτων.

Νύχτα, που αψηφά το εφήμερο.
Περπάτησα πολύ.
Τα πάντα, εδώ.
Και το φεγγάρι, μία λάμψη γαλήνης,
καθώς αφήνει η μετάνοια απαλά
ρόδο αμάραντο ανάμεσα στα χέρια.

Αναχώρηση, Έλυα Βερυκίου, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης.

Πορεύονται οι χειμώνες ανάλγητοι πάνω στα πρόσωπα 
και οι ρυτίδες στην ψυχή το πλήρωμα του χρόνου 
περιμένουν για να λάμψουν. 
Η επίφαση, μαύρο ύφασμα τριμμένο,
δεν χώρεσε σε νέο ασκό. 
Και αν ταλαντεύθηκες τόσο καιρό ανάμεσα στο λευκό και στο γαλάζιο,
κέρδισες τις στιγμές, που δεν συνθηκολόγησες.
Δεν ήταν η μετοίκηση, που σε άλλαξε,
μάλλον εκείνο το αίσθημα πως ίσως κάποτε
καταφέρεις να μερίσεις στους άλλους
την ίδια σου την ύπαρξη.

Χρειάζεται θάρρος για να αντέξεις τη θάλασσα,
όταν αλλάζει κάτω από τον ήλιο της αλήθειας χρώματα.
Δεν έχει νόημα εξάλλου η φυγή, αλλά η αναχώρηση.
Το φως στο τέλος όλα τα ορίζει.
Υπάρχει πάντα το καταφύγιό σου,
ο τόπος της βαθιάς καρδιάς,
για να μπορέσεις να συλλογιστείς την απειρότητα. 

Δύο ποιήματα δημοσιευμένα στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό Φρέαρ

Δύο ποιήματα – της Έλυας Βερυκίου

Written by logotexnis  //  02/03/2016  //  Ποίηση  //  Comments Off on Δύο ποιήματα – της Έλυας Βερυκίου

Μετά αγάπης

Τα χρόνια, δάση.
Γαλήνια και στοχαστικά αναπνέουν τις παγωμένες νύχτες.
Η ιστορία έτσι γράφεται.
Θωπεία ανάλαφρη στο πρόσωπο το προκαθορισμένο.
Βαθύς της ατρεψίας ο πόθος.
Αρκεί να υπάρχει θέληση να εγκαταλείψουμε τους ίσκιους.
Τώρα που καταρρέει η έπαρση,
σβήνει αναίμακτα του θρήνου η σελήνη.
Διαλύονται οι ήχοι του νερού πλάι στις ανταύγειες της σιωπής.
Ένα καθρέφτισμα η λύτρωση.
Εκεί όπου το τοπίο συγκλίνει με το σώμα,
το γαλάζιο ανθοφορεί ως τον παλμό.
Τουλάχιστον είδα το φως,
άκουσα τα χελιδόνια του μεσημεριού.
Αν και αργά,
μετά αγάπης προσήλθα.

Τοπία της αλήθειας

Στον ουρανό βρίσκει τις νύχτες τον ξεχασμένο ορισμό της η τρωτότητα.
Πονούν οι ρόζοι της σιωπής,
άστρα που τρέμουν γύρω από τα δάχτυλα.
Ποιός να μιλήσει για των πεύκων τις σκιές,
την κλίση του αυχένα.
Όσο και αν πασχίζουμε να διακρίνουμε το φως μέσα σε σχήματα,
μένουν άμορφες οι στιγμές που μας καθόρισαν.
Θροΐζει η θλίψη,
λιγόστεψαν τα περιγράμματα για να χωρέσουνε το χάδι.
Θα δικαστούμε σίγουρα για την αναλγησία.
Κι αν καταλήξαμε της στοργής εξόριστοι,
είμαστε πάροικοι διαρκώς της προσμονής.
Τις δύσκολες ώρες αναγνωρίσθηκε η ταπεινή μας προσφορά.
Ανακοινώθηκε το ελαφρυντικό για τις διάφωτες αναμνήσεις.
Συνοδοιπόροι της ψυχής, τα τοπία της αλήθειας.
Και τα τραύματα, τόσο μικρά, ασήμαντα,
ρόδα αργυρά κάτω από τον ιλασμό της σελήνης.

http://frear.gr/?p=12937

Το δώρο

Στην άκρη του τραπεζιού γαλάζιο βιβλίο,
που έκλεισε μέσα του το φως.
Δεν θα αργήσω,
μόνο χρειάζομαι κι άλλα λευκά πουλιά
για να διασχίσω τις έρημες πλατείες.
Της μοναξιάς η λεπίδα δεν θα βρει σώμα,
το υπόσχομαι.
Στο πνεύμα χάδι διαρκές η απόσταση.

Όταν θα λάμψει στα μαλλιά παράξενα και όμορφα η θάλασσα,
θα έχω μάθει να χαρίζω ανυπόκριτα αυτό που μου δωρήθηκε.
Ας έχω λίγο χρόνο να διαβάσω τα ίχνη,
που χάραξε η θλίψη πάνω στο εύθραυστο.
Κάθε σελίδα και μία κλίμακα χρυσή.
Αρκεί να δω κάποια στιγμή τον ήλιο στην εκπλήρωση.
Προς το παρόν,
ανταύγεια που αναλήφθηκε στον ουρανό για χάρη μας
                    η αγάπη.

Χαναναία, Έλυα Βερυκίου, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή

Όλα ακίνητα, τρέμει το φως, άδειασε ο χρόνος.
Τα πιάτα γεμάτα, στο τραπέζι αφημένα
και το εμπόδιό μου, εκείνος ο εαυτός.
Ξέρει καλά να βασανίζει,
ξερό κλαδί που στεγνώνει αλύπητα
μες στην κενότητά του.
Θα περιμένω, όπως κι εσύ, να ακούσω του κλειδιού τον ήχο.
Μία υπόκωφη βροχή τον λογισμό νωτίζει
και η ευαισθησία αποκτά ορισμό,
η ευκαιρία που μας αναλογεί να συναρμολογήσουμε το άπειρο.
Η μετάβαση από την άρνηση στη θέση, σύννεφο σταχτί,
πάνω από τη λίμνη αργά πορφυρώνεται.

Τουλάχιστον όταν θα με καλέσεις,
να έχω τη σύνεση να αποδεχτώ την πρόσκληση.
Θα είναι της ψυχής η δειλή συγκατάνευση.
Με άγγιξε ο ουρανός,
καθώς άφηνα τα χνάρια μου στο χώμα.
Ναι,
θέλω κι εγώ την αυγή να ιαθώ από τα ψιχία της αγάπης.

Πίνακας Χρήστος Μποκόρος

Eξαπτέρυγα, Έλυα Βερυκίου, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή

Όχι πια άλλη αναβολή.
Ωρίμασε της ραθυμίας ο καρπός.
Στην άκρη της γέφυρας δύει ο ήλιος,
κλωστές μενεξεδιές το λιγοστό φως.
Καιρός να αντικρίσω αυτό που μου αναλογεί.
Έτσι συμβαίνει πάντα,
μετά τη θλίψη αναδύονται ξανά της ομορφιάς τα εξαπτέρυγα.

Μόνο να μην ξεχάσω να αγαπήσω.
Στη μισοδιάφανη νύχτα έχει αξία η μόνωσή μου.
Κερί που σβήνει η αοριστία.
Ο ήχος, το άρωμα του αέρα.
Ακολούθησέ με,
είμαι πλέον βέβαιη.
Στο τέλος της διαδρομής, πάνω από τις όχθες της αυγής
ξεπροβάλλουνε πουλιά.

Μετά αγάπης, Έλυα Βερυκίου

Τα χρόνια, δάση.
Γαλήνια και στοχαστικά αναπνέουν τις παγωμένες νύχτες.
Η ιστορία έτσι γράφεται.
Θωπεία ανάλαφρη στο πρόσωπο το προκαθορισμένο.
Βαθύς της ατρεψίας ο πόθος.
Αρκεί να υπάρχει θέληση να εγκαταλείψουμε τους ίσκιους.
Τώρα που καταρρέει η έπαρση,
σβήνει αναίμακτα του θρήνου η σελήνη.
Διαλύονται οι ήχοι του νερού πλάι στις ανταύγειες της σιωπής.
Ένα καθρέφτισμα η λύτρωση.
Εκεί όπου το τοπίο συγκλίνει με το σώμα,
το γαλάζιο ανθοφορεί ως τον παλμό.

Τουλάχιστον είδα το φως,
άκουσα τα χελιδόνια του μεσημεριού.
Αν και αργά,
μετά αγάπης προσήλθα.