Χαναναία, Έλυα Βερυκίου, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή

Όλα ακίνητα, τρέμει το φως, άδειασε ο χρόνος.
Τα πιάτα γεμάτα, στο τραπέζι αφημένα
και το εμπόδιό μου, εκείνος ο εαυτός.
Ξέρει καλά να βασανίζει,
ξερό κλαδί που στεγνώνει αλύπητα
μες στην κενότητά του.
Θα περιμένω, όπως κι εσύ, να ακούσω του κλειδιού τον ήχο.
Μία υπόκωφη βροχή τον λογισμό νωτίζει
και η ευαισθησία αποκτά ορισμό,
η ευκαιρία που μας αναλογεί να συναρμολογήσουμε το άπειρο.
Η μετάβαση από την άρνηση στη θέση, σύννεφο σταχτί,
πάνω από τη λίμνη αργά πορφυρώνεται.

Τουλάχιστον όταν θα με καλέσεις,
να έχω τη σύνεση να αποδεχτώ την πρόσκληση.
Θα είναι της ψυχής η δειλή συγκατάνευση.
Με άγγιξε ο ουρανός,
καθώς άφηνα τα χνάρια μου στο χώμα.
Ναι,
θέλω κι εγώ την αυγή να ιαθώ από τα ψιχία της αγάπης.

Πίνακας Χρήστος Μποκόρος

Eξαπτέρυγα, Έλυα Βερυκίου, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή

Όχι πια άλλη αναβολή.
Ωρίμασε της ραθυμίας ο καρπός.
Στην άκρη της γέφυρας δύει ο ήλιος,
κλωστές μενεξεδιές το λιγοστό φως.
Καιρός να αντικρίσω αυτό που μου αναλογεί.
Έτσι συμβαίνει πάντα,
μετά τη θλίψη αναδύονται ξανά της ομορφιάς τα εξαπτέρυγα.

Μόνο να μην ξεχάσω να αγαπήσω.
Στη μισοδιάφανη νύχτα έχει αξία η μόνωσή μου.
Κερί που σβήνει η αοριστία.
Ο ήχος, το άρωμα του αέρα.
Ακολούθησέ με,
είμαι πλέον βέβαιη.
Στο τέλος της διαδρομής, πάνω από τις όχθες της αυγής
ξεπροβάλλουνε πουλιά.

Εγγύτητα, Έλυα Βερυκίου, από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή

Η ανάσα του αιώνα θαμπώνει το βαθύ σου παράθυρο.
Διάσπαρτα φώτα στην άκρη της θάλασσας, θολές μαρτυρίες.
Η γεύση της προσωρινότητας, αρμύρα που καίει.
Θα περιμένουμε να λάβει το οξύμωρο μορφή,
να καταφθάσει της αχρονίας η βροχή μέσα στις πληγές,
να αστράψουν οι ακακίες κάτω από τα αστέρια..
Πρέπει και πάλι να ενδυθεί η έλλειψη το απύθμενο γαλάζιο.
Τα χέρια, λίμνες πήλινες,
κάθε ουλή και τόπος για να ανθίσουν λευκά τα νούφαρα της πείρας.

Ευτυχώς υπάρχουν πάντα οι κρυφές καμάρες της εκούσιας μοναξιάς
για να προστατευθούμε εγκαίρως από την καταιγίδα.΄
Ό, τι αγγίξαμε, τουλάχιστον δεν το ραγίσαμε,
το αισθανθήκαμε με την ψυχή.
Ας λιγοστεύουν λοιπόν οι ενοχές,
γιατί είμαστε κοντά.
Ευλογημένη εγγύτητα.
Διακρίνονται γαλήνια τα μάτια των αγγέλων.

Τοπία της αλήθειας, Έλυα Βερυκίου

Στον ουρανό βρίσκει τις νύχτες τον ξεχασμένο ορισμό της η τρωτότητα.
Πονούν οι ρόζοι της σιωπής,
άστρα που τρέμουν γύρω από τα δάχτυλα.
Ποιός να μιλήσει για των πεύκων τις σκιές,
την κλίση του αυχένα.
Όσο και αν πασχίζουμε να διακρίνουμε το φως μέσα σε σχήματα,
μένουν άμορφες οι στιγμές που μας καθόρισαν.
Θροΐζει η θλίψη,
λιγόστεψαν τα περιγράμματα για να χωρέσουνε το χάδι.
Θα δικαστούμε σίγουρα για την αναλγησία.
Κι αν καταλήξαμε της στοργής εξόριστοι,
είμαστε πάροικοι διαρκώς της προσμονής.

Τις δύσκολες ώρες αναγνωρίσθηκε η ταπεινή μας προσφορά.
Ανακοινώθηκε το ελαφρυντικό για τις διάφωτες αναμνήσεις.
Συνοδοιπόροι της ψυχής, τα τοπία της αλήθειας.
Και τα τραύματα, τόσο μικρά, ασήμαντα,
ρόδα αργυρά κάτω από τον ιλασμό της σελήνης.

Κερασιές, Έλυα Βερυκίου ( από τη νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή )

Τα πράγματα που αγνόησα και οι σιωπές τους.
Τις νύχτες σιγοκαίνε, όλα αγνά, στην αγάπη βυθισμένα.
Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε.
Καιρός να κυνηγήσουμε το φως μέσα στη βροχή.
Ασυνείδητα σε μία κατάφαση, σ΄ένα λυγμό
να θεσπίσουμε της ανυπαρξίας την κατάρρευση.
Η επιβίωση, συνθήκη που ανατέλλει πάνω από τους κέδρους.
Σφύζουν όμως τα αισθήματα πάνω στο χαρτί,
κεριά που άναψα για τις απώλειές μου.
Στους τοίχους οι αντανακλάσεις της ύπαρξης
ακολουθούν την προδιαγεγραμμένη διαδρομή.

Διψώ.
Μία σταγόνα αρκεί να υγρανθεί της ψυχής το αισθητήριο.
Τις μέρες του αθέατου αγιασμού
φυλλορροούν νοσταλγικά οι κερασιές της θλίψης.

Υπαινιγμός, Έλυα Βερυκίου

Τα φώτα ανάβουν.
Υποχωρεί το άσπονδο του Οκτώβρη.
Οι αρνήσεις σου, το προσδιορίσιμο της ύπαρξης.
Είναι δύσκολο να αισθανθείς οικεία τη ζωή σου.
Παρ΄όλα αυτά, πάντα υπάρχουν αντικατοπτρισμοί στις θάλασσες,
πώς αλλιώς να βυθιστούν οι αγωνίες.
Είσαι σίγουρος πλέον.
Τα φθινόπωρα της ματαιότητας δεν έχει κρύο.
Αχτίδες που θερμαίνουν, οι καθάριες προαιρέσεις.

Η επίφαση και η αλήθεια, δρόμοι που ανοίγονται αινιγματικά
κάτω από τις καμάρες της δοκιμασίας.
Η εκλογή, οδυνηρή, αλλά σωστή.
Θα είναι ίσως αυτό που δημιουργεί μία αίσθηση γαλήνης τις ζοφερές νύχτες.
Οι λέξεις στο σκοτάδι, σταγόνες της αυγής.
Μα δεν είναι αρκετό.
Αγάπησα άνευ όρων.
Ο ταπεινός μου τρόπος να αντιληφθώ ανάμεσα σε χρυσάνθεμα και μύρα
τον υπαινιγμό της λησμονημένης αγιότητας.

Πόσο όμορφα ζουν, πόσο όμορφα πεθαίνουν τα πράγματα απόψε, Έλυα Βερυκίου

Πόσο όμορφα ζουν, πόσο όμορφα πεθαίνουν τα πράγματα απόψε
Τρέμουν μέσα στα μάτια της ερημίας τα φυλλώματα.
Της επιβίωσης ο δρόμος πάντα βαθύς,
αρκεί να μην πονά η μνήμη.
Δεν είναι παραίσθηση ο ήχος της θάλασσας το ηλιοβασίλεμα,
η αλαζονεία μόνο σκορπίζεται σε συντρίμμια πορφυρά .
Πίσω από φώτα που τρεμοσβήνουν απλώνεται
της θυσίας ο ορίζοντας,
τόπος κρυφός για να σκηνώσει η παρουσία.

Μη μου μιλάς λοιπόν για μοναξιά,
επέζησα από αυτόν τον θάνατο.
Λάμπουν οι νύχτες γαλήνια και απροσδόκητα,
όταν στις πληγές ψηλαφούν το φως τα δάχτυλα.

Τιβεριάδα των δακρύων

Μοιραία που γνωρίσαμε το ανέφικτο,
κρύσταλλα γαλάζια και λευκά πίσω από τα βήματα.
Διαβρώθηκαν τα αισθήματα,
ατόφιος όμως ο ήχος της βροχής στη μνήμη.
Νερό που πάλλεται η ψυχή στη θέα του αμφίρροπου.
Πληθαίνουν οι πληγές, επίπονη και υγρή η διαδρομή.
Θα πρέπει να κουράστηκες πολύ.
Παραμυθία στον κάματο από την άλλη όχθη μία φωνή.

Μετά την πάλη με τα κύματα ένα άστρο,
της Ουσίας η φευγαλέα λάμπουσα ανάμνηση.
Μην φοβηθείς.
Δες μόνο πόσο όμορφα φωτίζει τη λησμονημένη Τιβεριάδα των δακρύων.

Ανταύγειες της Χάρης

Οι μέρες μας από νερό, οι νύχτες από πνεύμα.
Στο ημίφως οι προθέσεις, προσπάθειες εναγώνιες
να αγκαλιάσει η ζωή της θάλασσας τα μέτρα.
Κάθε φορά που της άρνησης το σύννεφο προβάλλει στην άκρη του ορίζοντα,
μένει η σιωπή ανάμεσα στα θραύσματα,
ο τρόπος σου ο μυστικός για να λαξεύσεις πέτρες.
Διασχίσαμε τοπία θλιβερά, των στεναγμών το βαθυπράσινο
ακόμα αντηχεί στα δάση των κινδύνων.

Σημαίνει αργά η απώλεια στο σβήσιμο της μέρας
κι εμείς συμβιβαστήκαμε.
Κατά βάθος γνωρίζουμε το κέρδος.
Μάτια θαμπά, όχι από δάκρυα,
αλλά από της φωτοχυσίας το πλεόνασμα.
Μάτια θολά, μάτια αλλιώτικα, αληθινά,
το δειλινό να αρχίζουν να διακρίνουν
ανταύγειες της Χάρης.

Ασκητική της απουσίας, Τα Νηπτικά της Θάλασσας, Έλυα Βερυκίου

Μια ανάσα από φως αγγίζει το παράθυρο,

σύννεφο που σταματά στη μέση του ουρανού

να αφουγκρασθεί τον κόσμο τον ανεξερεύνητο,

που κρύβεις στην ψυχή σου.

Του δειλινού το πληγωμένο χρυσάφι δεν μπόρεσε

να το αποθέσει η μοίρα απαλά στα χέρια.

Μας ψιθυρίζει μυστικά ο άνεμος που έρχεται από την ακτή,

κι ας είναι όλος ο κόσμος φωτισμένος από τις ανταύγειες της ερήμου.

Πόνος γλυκός, ασκητική της απουσίας,

σαλεύουνε τα φύλλα.

Μάθε μου να μιλώ,

τώρα που ταξιδεύει διάφανο πουλί,

η σιωπή σου μες στον χρόνο,

Στον ουρανό έχουν ανθίσει πάλι

συλλαβές του ανείπωτου τα άστρα.

Μάθε μου να ελπίζω.

Θέλω να δω άλλη μία φορά εκείνο το φως στο τζάμι

και την ψυχή τη νύχτα να ευωδιάζει θάλασσα.

Θα λείψω για λίγο, Έλυα Βερυκίου, Σιωπή Κρυστάλλινη

Θα λείψω για λίγο, σου είπα.
Κάθε φορά που έκλεινες τα μάτια, έμενα δίπλα σου,
τρυφερό πουλί, να αναζητώ τον ουρανό σου.
Εκεί πάνω έβλεπα πάντα σύννεφο αχνό να μας σκεπάζει απαλά,
γλαυκό σεντόνι της ψυχής.
Κάποιες φορές μόνο γινόταν ροδογάλανο
στο σημείο που γώνιαζε το σώμα.
Ήταν η στιγμή που το άπειρο φανέρωνε το δικό του πτέρωμα.
Το απόβραδο τίποτε άλλο,
μόνο ένα άγαλμα θλιμμένο στη μέση της πλατείας.

Παρ΄όλα αυτά δεν γόγγυσα ποτέ μου.
Γιατί της ζωής τα άρρητα
τα βρήκα μέσα σε κάποιους στίχους,
να πλέουν, μικρές φωταψίες, στα βραδινά νερά.
Τελικά, το να χαρίσουμε στους ανθρώπους
την ευκαιρία να ζήσουν μες στο όνειρο
είναι η μόνη μας ανταπόδοση.
Ίσως να ήταν κι αυτό του Θεού ένα κρυφό φανέρωμα,
που είχε, όπως όλα άλλωστε, το δικό του τίμημα.

Θα φύγω για λίγο,
μην απορείς που κάποτε πρέπει να λείπω απ΄τη ζωή μου,
κάθε φορά που χάνομαι απ΄τον κόσμο,
κερδίζω πάλι πίσω την ψυχή μου.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΜΦΙΘΥΜΟΥ, από την ποιητική συλλογή Τα Νηπτικά της Θάλασσας, Έλυα Βερυκίου, εκδ. Ιβίσκος

Σε έχασα πάλι σήμερα.
Η απουσία Σου στα μάτια, μία σταγόνα θάλασσα.
Θα μπορούσα, αν έβρισκα τη δύναμη,
να πλάθομαι ατέρμονα γύρω από το φως Σου.
Μα είναι τόσο εύθραυστο το αμφίθυμο,
όταν ξυπνούν οι ίσκιοι.
Οι θλίψεις απρόσμενα απλώνονται,
ανταύγειες της σελήνης πάνω στα νερά.
Και όταν αρθρώνεις την επιστροφή μέσα από τα σύννεφα,
κάποιος καλεί τις νύχτες τα πουλιά
να αγκαλιάσουν το τοπίο του ουρανού μου.

Λυπήσου με.
Δεν έκανα τίποτα, έκρυψα το τάλαντο.
Μόνο έγραφα.
Έμαθα να βυθίζομαι σ'ένα πέλαγος από ήλιο
για να αισθανθώ ως την ψυχή τα χρώματα.
Πες μου, Σε παρακαλώ,
πόσος ακόμα είναι ο κλήρος μου να πλανηθώ,
να ακούσω από τα χείλη Σου ένα Σάββατο,
φίλη πιστή, το " Δεύρο έξω ".

Αποδημία, από τα Νηπτικά της Θάλασσας, Έλυα Βερυκίου, εκδ. Ιβίσκος

Νύχτα με έκλειψη οδύνης.
Στη δίνη του ατελεύτητου τα σύννεφά μου εξαϋλωμένα στον ορίζοντά σου.
Με αγγίζει ο χρόνος και γίνομαι θάλασσα,
περιμένω το φως να γλιστρήσει απαλά στις πτυχές μου.
Γύρω μας βλέμματα νησιά,
φλέβα που σπαρταρά της επιθυμίας η ματαιότητα.
Μέσα στη μοναξιά των φυλλωμάτων θροϊζουν προσευχές
και ανθίζει η εγκαρτέρηση.
Τη θέση της στην εκφορά δίνει η σιωπή
πλεγμένη με την ανάσα.

Ειλικρινής πάντως η πρόθεση.
Ονειρευτήκαμε, αγαπήσαμε,
Τουλάχιστον ζήσαμε έναν ουρανό,
η ταπεινή μας αντίσταση απέναντι στην αποδημία της αθωότητας.

Ευαγγελισμός, από Τα Νηπτικά της Θάλασσας, Έλυα Βερυκίου, εκδόσεις Ιβίσκος

Πόσα χρόνια ακίνητη στο βυσσινί παράθυρο του ολοφυρμού .
Μια λίμνη η προσμονή μου,
καθρεφτισμένο χελιδόνι η μόνη βεβαιότητα. 
Το ξέρω, έχει η αγάπη τόσα χρώματα. 
Ακούμπησέ με για να λουσθώ μέσα στην άφεση,
να αγγίξει κάποτε η ψυχή το γαλάζιο του Ευαγγελισμού σου.
Σε ατραπούς αμφιβολίας χάθηκα,
τρυπήθηκα από αγκάθια δολερά. 
Μα γύρω από τη μορφή σου πλέκονται ρόδα 
και αντηχούνε κρύσταλλα.

Μαρία, που με αγκάλιασες στη μοναξιά,
μία μετάσταση μου δώρησες. 
Χάρη σε σένα πλέει η ευτυχία μου το δειλινό, 
ανταύγεια χρυσή μέσα στη θάλασσα.

Κύματα που χρυσίζουν, απόσπασμα από τα Νηπτικά της Θάλασσας, Έλυα Βερυκίου, εκδόσεις Ιβίσκος

Η μοναξιά απόψε, κρύσταλλα από φως και νερό πάνω στο πρόσωπό σου.
Να δέχεσαι στωικά τα πράγματα, όπως το χώμα τη βροχή.
Στο τέλος, σκέψεις που ψιθυρίζουν,
ανάσες απαλές ανάμεσα στους θάμνους,
ταπεινό πιστοποιητικό της ύπαρξης.

Ανεξήγητο το ανείπωτο.
Με των χεριών το άγγιγμα, η λήθη του θανάτου.
Τόξα από φίλντισι σκιρτούν μέσα στη θάλασσα,
ψυχές καθρεφτισμένες στα νερά,
κομμάτια του χρόνου λευκά για να εισχωρήσει το θαύμα.

Κάθε φορά όμως που τραβιούνται τα χέρια,
η αγάπη, στάχυ στον άνεμο,
ανάλαφρος χορός από πουλιά.
Δεν μας αγγίζει ο θάνατος.
Τα χρόνια μας τις νύχτες μία πληγωμένη αιωνιότητα,
τα χρόνια μας τις νύχτες, κύματα που χρυσίζουν.

Θρόισμα

Έφυγε η σιωπή.

Πάνω από τις λίμνες του μυαλού οι λέξεις οι ανείπωτες

έφεγγαν τόσο τρυφερά,

ετοιμοθάνατα άστρα.

Έπειτα έσταζαν τα δέντρα μύρα μέσα στη βροχή

κι ήταν τα δάκρυά μας φώτα στα κλαδιά του ανέφικτου.

Μες στα μαλλιά του ανεξήγητου η ηχώ ένα άνθος πορφυρό.

Όλη η ζωή μνήμη κι αισθήσεις,

όχι αιτίες κι αιτιατά.

Κυλά σαν το νερό γαλήνια η μουσική του χρόνου.

Ό,τι σχεδιάζει ο νους,

πέταγμα δυσερμήνευτο πάνω από τα κύματα,

Ό,τι ποθεί η καρδιά, ανάσα απλή,

στο πρόσωπό μας διάφανη ανταύγεια.

Και αυτό που κρατά στο τέλος η ψυχή,

μία εξήγηση σαν θρόισμα του δειλινού,

ήλιος δειλός ανάμεσα στα πεύκα.

                      Έλυα Βερυκίου

Αγρυπνία, Veillée, ποίηση και απόδοση στα γαλλικά Έλυα Βερυκίου

Απόγευμα.
Τριγύρω ξέπνοα φύλλα να αναστέλλουν τη θλίψη.
Είμαι μία ρίζα ασθενική,
που ψάχνει να βρει φως για να βλαστήσει.
Ένα πουλί πετά μες στο δωμάτιο,
σκορπά, γύρη χρυσή, ο χρόνος.
Από αλήθεια ανυψώνονται τα πράγματα,
από αγάπη ανασταίνονται σε ιδέες.
Μέσα σε λάμψεις γκριζοπράσινες πεθαίνει ήσυχα
το σκοτάδι της σιωπής μου.

Αποχωρώ.
Η νύχτα απλώνει στο μυαλό τις μυστικές πηγές της.
Το ημίφως παίρνει τις σωστές διαστάσεις του,
σχεδιάζει θάλασσες, νησιά στις άκρες των δαχτύλων.
Η αγρυπνία, σημαίνον της πληρότητας.
Η ώρα είναι τρεις,
γράφω
και τα κεριά μου δεν είναι πια σβησμένα.

Après-midi.
Autour de moi des feuilles essoufflées suspendent la tristesse.

Je suis une racine frêle,

qui cherche de la lumière, afin de germer.

Un oiseau vole dans la chambre,

le temps se disperse, pollen doré.

De vérité s'élèvent les choses,
d΄amour les idées sont ressuscitées.

Au milieu des éclats gris-verts meurent tranquillement les ténèbres de ma vie.

Je me retire.

La nuit déploie ses fontaines secrètes dans l΄esprit.

La pénombre acquiert ses justes dimensions,

elle dessine des mers, des îles au bout des doigts.

La veillée, signifiant de la plénitude.

Il est trois heures,

j΄écris 

et mes bougies ne sont plus éteintes.

Η θάλασσα

Νύχτωσε.
Στον ουρανό ο αποχαιρετισμός της μέρας.
Στο βάθος του ορίζοντα τα σύννεφα στάζουν πορφύρα.
Το ημίφως, κρουστό, χαϊδεύει τους ώμους σου.
Κι εσύ δίπλα μου, να περιμένεις να ζήσεις το αιώνιο σε μία στιγμή ρόδινη
με μία θάλασσα στο βλέμμα.

Θάλασσα απέραντη, που χρύσισες μέσα μου,
ήρθε η ώρα να ανάψεις τα φώτα σου,
να διώξεις τους ίσκιους. 
Δεν έχει σημασία τίποτα άλλο απόψε,
μόνο αυτό το φεγγάρι το κόκκινο, που έχει το χρώμα της πληγής μας.

Όλη η ζωή μας ένα φως μακρινό στο σύθαμπο,
κι οι μέρες που ζήσαμε μέσα στο όνειρο,
αυτές που δακρύσαμε, αυτές που αγαπήσαμε,
πλοία κατάφωτα, που διασχίζουν τον χρόνο.
Μπορεί να γνωρίσαμε τον πόνο σε όλο το βάθος του,
δεν σταματήσαμε όμως ποτέ το ταξίδι.
Σε κάθε σταθμό αναζητούσαμε μία κρυμμένη ομορφιά.
Έτσι απ΄το παράθυρο βλέπαμε τις νύχτες, σαν τα παιδιά,
κυκλάμινα λευκά να ανθίζουν πλάϊ στις πέτρες.
Και κάθε φορά που δάκρυζε η ψυχή,
απελευθερωνόταν, γιατί είχε το χρέος της τελικά εξοφλήσει.

Σφίξε μου το χέρι και μην απελπίζεσαι.
Όλα είναι εδώ,
το φεγγάρι, το θαύμα, η πληγή, η αγάπη.
Τα σύννεφα στάζουν απόψε φως κι αθωότητα.
Και η θάλασσα ...
Η θάλασσα αγάπη μου, είναι χρυσή κι απέραντη
κι εμείς έχουμε ακόμα μεγάλο ταξίδι.