Υπαινιγμός, Έλυα Βερυκίου

Τα φώτα ανάβουν.
Υποχωρεί το άσπονδο του Οκτώβρη.
Οι αρνήσεις σου, το προσδιορίσιμο της ύπαρξης.
Είναι δύσκολο να αισθανθείς οικεία τη ζωή σου.
Παρ΄όλα αυτά, πάντα υπάρχουν αντικατοπτρισμοί στις θάλασσες,
πώς αλλιώς να βυθιστούν οι αγωνίες.
Είσαι σίγουρος πλέον.
Τα φθινόπωρα της ματαιότητας δεν έχει κρύο.
Αχτίδες που θερμαίνουν, οι καθάριες προαιρέσεις.

Η επίφαση και η αλήθεια, δρόμοι που ανοίγονται αινιγματικά
κάτω από τις καμάρες της δοκιμασίας.
Η εκλογή, οδυνηρή, αλλά σωστή.
Θα είναι ίσως αυτό που δημιουργεί μία αίσθηση γαλήνης τις ζοφερές νύχτες.
Οι λέξεις στο σκοτάδι, σταγόνες της αυγής.
Μα δεν είναι αρκετό.
Αγάπησα άνευ όρων.
Ο ταπεινός μου τρόπος να αντιληφθώ ανάμεσα σε χρυσάνθεμα και μύρα
τον υπαινιγμό της λησμονημένης αγιότητας.

Πόσο όμορφα ζουν, πόσο όμορφα πεθαίνουν τα πράγματα απόψε, Έλυα Βερυκίου

Πόσο όμορφα ζουν, πόσο όμορφα πεθαίνουν τα πράγματα απόψε
Τρέμουν μέσα στα μάτια της ερημίας τα φυλλώματα.
Της επιβίωσης ο δρόμος πάντα βαθύς,
αρκεί να μην πονά η μνήμη.
Δεν είναι παραίσθηση ο ήχος της θάλασσας το ηλιοβασίλεμα,
η αλαζονεία μόνο σκορπίζεται σε συντρίμμια πορφυρά .
Πίσω από φώτα που τρεμοσβήνουν απλώνεται
της θυσίας ο ορίζοντας,
τόπος κρυφός για να σκηνώσει η παρουσία.

Μη μου μιλάς λοιπόν για μοναξιά,
επέζησα από αυτόν τον θάνατο.
Λάμπουν οι νύχτες γαλήνια και απροσδόκητα,
όταν στις πληγές ψηλαφούν το φως τα δάχτυλα.

Βλέμμα, Έλυα Βερυκίου

H ευωδία και ο νόστος του γαλάζιου.
Τα άστρα φωτίζουν το τζάμι,
οι προσδοκίες έξω, θάλασσα ακίνητη.
Ακούω το φως, λεπτό συριγμό,
να διασχίζει μυστικά τη νύχτα.
Τρέμει η σιωπή από ασήμι πάνω στης ψυχής το φύλλωμα.
Έχουν όμως τα πράγματα μέσα μου φωνή.
Κυλά ο χρόνος, νερό μενεξεδί,
και πού να καθρεφτίσω την αγάπη.
Ρόδα σκορπούν στις ατραπούς της ματαιότητας.
Ανάμεσα στα βράχια η απάντηση που αναζητώ,
όχι πως έχουν σημασία τα ερωτήματα.

Το μόνο που επιθυμώ από τότε που σίγασαν τα πάθη,
το πέρασμα από τη ζωή να είναι βλέμμα, βαθύ, μεταληπτικό,
την αυγή να αντιφεγγίζει τα χελιδόνια της αιωνιότητας.


https://www.youtube.com/watch?v=0u0M4CMq7uI

Απόσπασμα από το άρθρο της Έλυας Βερυκίου "Ποιητική, η γοητευτική πορεία προς την ουσία της λογοτεχνικότητας" στο νέο τεύχος του περιοδικού Αίτιον

 Aπαντώντας στην ερώτηση " ποιό είναι το νόημα του κειμένου " διαμορφώνεται ο κλάδος της Υποστασιακής Σημασιολογίας. Σύμφωνα με τη σύγχρονη Λογική μετά τον Frege ο λογοτεχνικός λόγος δεν μπορεί να υποβληθεί στη διαδικασία της αλήθειας .Είναι μάταιο και στείρο να επιζητούμε τη συμμόρφωση ενός λογοτεχνικού κειμένου προς ένα άλλο κειμενικό κανονιστικό σύστημα, το οποίο βρίσκεται έξω από το ίδιο. Η Ποιητική οφείλει επομένως να στραφεί στην ανάλυση των πολλαπλών επιπέδων του λόγου. Ο βαθμός ρητορικότητας του ποιητικού λόγου και το επίπεδο της υποκειμενικότητας της ποιητικής γλώσσας είναι καθοριστικά. Ο Γιάκομπσον αναλύοντας τον γλωσσικό ιστό αρκετών ποιημάτων κατέδειξε την ύπαρξη σχέσεων στοιχείων in praesentia ( τα παραδοσιακά ρητορικά σχήματα ) και in absentia ( οι ρητορικοί τρόποι ). Ως εκ τούτου, η γλώσσα δεν μπορεί να εξαφανισθεί εντελώς και να εννοηθεί ως καθαρός μεσολαβητής της σημασίας. Κατά τον Peirce δεν μπορούμε να απογυμνώσουμε τις λέξεις από το ένδυμά τους, αλλά να τους βρούμε ένα νέο, πιο διάφανο. Ο λογοτέχνης για τον Μπαχτίν κινείται σ΄ένα κόσμο γεμάτο από τις λέξεις του άλλου, " δεν βρίσκει λέξεις γλωσσολογικές,αλλά λέξεις κατοικημένες από άλλες φωνές".

https://www.youtube.com/watch?v=iEB2hzsI_Uk&list=PLO26uvsnrpPojDEDZTChJM1kU8Ek3Xn1b&index=169

Τιβεριάδα των δακρύων

Μοιραία που γνωρίσαμε το ανέφικτο,
κρύσταλλα γαλάζια και λευκά πίσω από τα βήματα.
Διαβρώθηκαν τα αισθήματα,
ατόφιος όμως ο ήχος της βροχής στη μνήμη.
Νερό που πάλλεται η ψυχή στη θέα του αμφίρροπου.
Πληθαίνουν οι πληγές, επίπονη και υγρή η διαδρομή.
Θα πρέπει να κουράστηκες πολύ.
Παραμυθία στον κάματο από την άλλη όχθη μία φωνή.

Μετά την πάλη με τα κύματα ένα άστρο,
της Ουσίας η φευγαλέα λάμπουσα ανάμνηση.
Μην φοβηθείς.
Δες μόνο πόσο όμορφα φωτίζει τη λησμονημένη Τιβεριάδα των δακρύων.

Ανταύγειες της Χάρης

Οι μέρες μας από νερό, οι νύχτες από πνεύμα.
Στο ημίφως οι προθέσεις, προσπάθειες εναγώνιες
να αγκαλιάσει η ζωή της θάλασσας τα μέτρα.
Κάθε φορά που της άρνησης το σύννεφο προβάλλει στην άκρη του ορίζοντα,
μένει η σιωπή ανάμεσα στα θραύσματα,
ο τρόπος σου ο μυστικός για να λαξεύσεις πέτρες.
Διασχίσαμε τοπία θλιβερά, των στεναγμών το βαθυπράσινο
ακόμα αντηχεί στα δάση των κινδύνων.

Σημαίνει αργά η απώλεια στο σβήσιμο της μέρας
κι εμείς συμβιβαστήκαμε.
Κατά βάθος γνωρίζουμε το κέρδος.
Μάτια θαμπά, όχι από δάκρυα,
αλλά από της φωτοχυσίας το πλεόνασμα.
Μάτια θολά, μάτια αλλιώτικα, αληθινά,
το δειλινό να αρχίζουν να διακρίνουν
ανταύγειες της Χάρης.

Συριγμός

Των ψευδαισθήσεων μεγάλη η διαδρομή
και η πραγματικότητα, πέτρα γκριζωπή και γηρασμένη.
Το να αποφύγω τη ματαίωση, προσπάθεια απέλπιδη,
νιφάδα από χιόνι στης γραμμής την παλάμη.
Δεν βρήκε ανάπαυση το πνεύμα μέσα στη φωτιά,
μα στον λεπτό τον συριγμό.
Η παρουσία, δώρο κρυμμένο πίσω από την έλλειψη.

Ψυχές σκιρτούν, λάμπουν ανάσες πάνω στα νερά,
ταξίδια νοερά οικειοποιηθήκαμε, σελήνες του Αυγούστου.
Δεν έχει σημασία που δεν πετάξαμε ψηλά,
η ανταμοιβή μας όλη στον ουρανό ένα βλέμμα.
Για μία στιγμή την ευτυχία αδράξαμε .
Είδαμε την έκλειψη της θλίψης
να θεουργείται ασημένια ανάμεσα στα σύννεφα.