Δευτέρα της ελπίδας (Σινά και Ραϊθώ)

Δευτέρα της ελπίδας. 
Στα παράθυρα γαλάζιες ακτίνες της αγάπης. 
Μέλι και γάλα να τρυγήσουμε με βακτηρία την καρδιά. 
Κι αν είναι ο τροχός οδυνηρός,
κι αν φαίνεται απέραντη των θλίψεων η έρημος,
ένα πουλί μικρό ραίνει την ησυχία με κελαηδίσματα.
Οι προσδοκίες μας, γεράνια πορφυρά μέσα σε ψάθινο καλάθι.
Κι αν οι πληγές μοιάζουν κραυγές μαρτυρικές,
τα δάκρυα γρήγορα στεγνώνουν,
κεριά ολόφωτα, δοξαστικά σε σιναϊτικο μετόχι.
Στη Ραϊθώ και στο Σινά χαμογελούν οι φρέζες του ανέσπερου.
Άφλεκτος βάτος στον ορίζοντα.
Κι εμείς τώρα πια μπροστά στο φως
με λελυμένα υποδήματα.
Δευτέρα της ελπίδας.
Της ευτυχίας η βεβαιότητα πίσω από τα σύννεφα,
βάρκα που γλιστρά απαλά στο χρυσαφένιο πέλαγος.

Φοβερά Προστασία

Δειλό φεγγάρι ασημένιο ανάμεσα στου πεύκου τα κλαδιά. 
Τρέμει η φλόγα του κεριού. 
Στον αέρα βασιλικός και νυχτολούλουδο. 
Και η Προστασία Σου η Φοβερά μία ατελεύτητη αγάπη, 
στοργή Μητέρας στεφανωμένη από τα άνθη της μανόλιας. 
Σε είδα παντού να με αγκαλιάζεις,
βάλσαμο να μου ρίχνεις τα βράδια στις πληγές.
Σε είδα γεράνια να φυτεύεις στον γηρασμένο μου πηλό.
Μέσα στις θύελλες τη νύχτα έλαμπες,
άστρο μου της γαλήνης ανέσπερο.
Μα πιο πολύ όταν σε βλέπω, κοντά σου νιώθω.
Να ξέρεις πως σ'αγαπώ έτσι απλά, χωρίς αιτία,
όπως η θάλασσα τα καλοκαίρια
να χρυσίσει αδημονεί κάτω απ' τον ήλιο.
Γιατί σε είδα και σε βλέπω πάντα εκεί,
μετά τα σφάλματά μου, νανουρίσματα να ψιθυρίζεις.
Γιατί σ'αισθάνομαι Μητέρα κάθε φορά
τα δάκρυα να μου σβήνεις
με της αυγής τα χρώματα.

Μία λιακάδα στην ψυχή ( στον Άγιο Σπυρίδωνα ), από τις Ανταύγειες της Χάρης

Μετά την καταιγίδα φωτοχυσία στο πέλαγος ,
κρυστάλλινες ανταύγειες του Δεκέμβρη .
Και για την ένδεια της ψυχής, ένα φτερούγισμα το χρυσαφένιο ενέχυρο .
Το αντίδοτο για τον λιμό, ξανθό σιτάρι στο ακρογιάλι,
πάνω στην άμμο απλωμένο σε ηλιαχτίδες .
Δεν θέλει η αγάπη η άκτιστη τα ξένα τα αλτάρια .
Μόνο θυσία και το φως .
Στον Άγιο Σπυρίδωνα χρυσίζει τα μεσημέρια η θάλασσα .
Μες στον χειμώνα μία λιακάδα στην ψυχή .
Κι εμείς τον ουρανό να αναζητάμε πέρα από κάθε συννεφιά,
θαλασσοπούλια, που πετούν πάνω απ΄τα κύματα .

Ηλιοβασίλεμα ( της Αγίας Βαρβάρας ), από τις Ανταύγειες της Χάρης

Αρχές Δεκέμβρη και ηλιοβασίλεμα στην κτίση .
Κι εμείς, παρόντες πάλι σε μία σύναξη της χαρμολύπης,
το βλέμμα στρέφουμε προς τα περιστέρια,
που στροβιλίζονται μεμιάς πάνω από της ζωής μας τις πλατείες .
Μοιάζει η πορεία μας με λιτανεία.
Πότε βροχή, πότε πληγή,
φέγγουν σαν κρύσταλλα όμως οι στάλες πάνω στο πλακόστρωτο .
Και ξαφνικά ένας ήλιος κραταιός ανάμεσα στις πευκοβελόνες
ραίνει το υπερούσιο .
Η αγάπη, τρία παράθυρα στο απέραντο .
Και η μαρτυρία για το φως,
σε χέρι κοριτσίστικο αιώνιο δισκοπότηρο .
Της Αγίας Βαρβάρας .
Ο ουρανός πορφυρώνεται, σιωπούν τα σύννεφα.
Λευκά και ρόδινα τριαντάφυλλα πάνω στης αγιότητας το ασήμι .
Κοίτα στο βάθος του ορίζοντα .
Γλυκές ανταύγειες του δειλινού στη ζωή μας επιτέλους απλώνονται,
χρυσά ατελεύτητα ποτάμια .                                                                                                                                                                                                                                              

Του Αγίου Ανδρέα, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Του Νοεμβρίου γκρίζος ο ουρανός.
Χιονόνερο.Η αγάπη πάλι όμως μυροβλύζει .
Τί κι αν φτερούγισε γύρω απ΄τους ώμους άλλη μία θλίψη,
άλλη μία ασθένεια στο σώμα.
μία ρωγμή στο χώμα ακόμα.
Γλιστρά από εκεί πιο ήσυχα τα μεσημέρια ο ήλιος
Τώρα που βρήκαμε το φως ανάμεσα στα ρόδα τα λευκά
και τα βαθύχρωμα κυκλάμινα,
θα καταλάβουμε γιατί χρειάστηκε ο πόνος .
Περνούν τα τρένα της ζωής,
θροΐζουν της ψυχής τα φύλλα.
Και ο απόηχος, μία μυστική μουσική μέσα στην καρδιά .
Έχει η κλήση η πρώτη την χάρη της ανατολής .
Του Αγίου Ανδρέα .
Θα ανάψουν στον σταθμό τα γιορτινά λαμπιόνια.
Πεύκα και καστανιές στον νοερό μας δρόμο.
Κι εμείς όλοι εδώ .
Λευκά περιστέρια που πετούν κάθετα στου ήλιου τις ακτίνες .

Ηλιοβασίλεμα χρυσό ( στην Αγία Αναστασία τη Ρωμαία ) από τις Ανταύγειες της Χάρης

Ηλιοβασίλεμα χρυσό.
Η βουκαμβίλια αργά πορφυρώνεται πλάι στον λευκό τοίχο.
Η ευωδία των λεμονανθών συνοδεύει την απάρνηση του μάταιου.
Κι αυτή η θλίψη θα περάσει, 
σύννεφο φωτισμένο παρασυρμένο από τον άνεμο.
Στην εγκατάλειψη που αισθανθήκαμε,
εκεί ρίζωσε,κυκλάμινο βαθύ, η ευλογία.
Μάθαμε να ζητάμε ουρανό μέσα από τα κλαδιά,
γιατί είχαμε για οδηγό το μαρτύριο της απέκδυσης.
Μόνοι, με το γαμήλιο όμως προσκλητήριο στην καρδιά.
Κεριά μικρά, γαλάζια φώτα, μα η φλόγα πάντα δυνατή .
Στην Αγία Αναστασία τη Ρωμαία τα απογεύματα
μαθαίνουμε να συλλαβίζουμε το φως.
Ένα κοτσύφι μοναχικό κελαηδά για χάρη μας το σούρουπο
πάνω στο σμαραγδένιο κυπαρίσσι της αγάπης.

Στον Άγιο Προκόπιο, από τις Ανταύγειες της Χάρης

Γαλάζιο δειλινό η προσμονή μας,
πουλιά αποχαιρετούν τα φωτεινά κατάρτια 
και η θάλασσά μας αρχίζει να ευωδιάζει πάλι άπειρο.
Πέρασαν χρόνια από τους ώμους,
μα έμειναν στην καρδιά ποτάμια 
να αρδεύουν τις πληγές.
Τον ήλιο που ζητήσαμε,
τον βρήκαμε, έστω κι αργά.
Μετά την καταιγίδα είδαμε κρυμμένα περιστέρια στα ξωκλήσια της χαράς .
Στον Άγιο Προκόπιο χρυσάνθεμα λευκά
η ελπίδα μας, χρυσό κερί
και ο σταυρός κρυστάλλινος.
Τώρα που απομακρύνθηκαν της ζωής τα σύννεφα
κι έγινε η αγάπη μας θυσία,
λάμπουν γαλήνια τα βουνά στο χρώμα του αμέθυστου .