Θεοφάνεια, από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Κεντά την ψυχή το άφεγγο της νύχτας. 
Και αν χρειάστηκε να παραμερίσουμε τα κλαδιά της ματαιότητας,
γιατί μας πλήγωσαν τα χέρια,
έμειναν κάποια λόγια,
λόγια φτωχά, που δεν αρκούν για τα θαυμάσια, 
κι αυτός ο τρόπος ο ταπεινός, που μας δωρήθηκε
για να αισθανθούμε τις ώρες του χειμώνα τα πουλιά πίσω από το τζάμι .
Θα ζήσουμε κάποτε πάλι εκείνη τη στιγμή, που άνθισε η έρημος σαν κρίνο,
τότε που ο λύχνος συνάντησε το φως
και τα νερά έστρεψαν προς τα πίσω.
Ας μοιάζουμε μόνοι στην όχθη,
ας φαίνεται απόμακρο το διάφανο ποτάμι,
κλείνει μέσα στα σπλάχνα του του κόσμου την αγάπη.
Μαργαριτάρι αναδύεται εκεί η ίδια της η Σάρκωση.
Γιατί δεν έχει σημασία η πτώση,
μόνο ότι επιμένουμε να ψάχνουμε το πορφυρό του ήλιου στο βάθος του ορίζοντα.
Θα περιμένουμε λοιπόν της πατρικής φωνής η γλυκύτητα να μας αγγίξει,
να μας ζεστάνει στα σκοτάδια.
Αρκεί που βαπτισθήκαμε έστω και μία στιγμή μέσα στο δάκρυ.
Θα ανασηκωθούν οι φυλλωσιές, δεν θα υπάρχει βάρος.
Φεγγοβολεί σήμερα η κτίση από της αγάπης τις λαμπάδες.
Αρκεί να φανερωθεί μέσα μας αυτό το περιστέρι,
αυτό το περιστέρι το λευκό, που διέσχισε για χάρη μας τα σύννεφα.

Άστρα και περιστέρια, ( Αγία Μαρίνα και Άγιος Παντελεήμων, μονή Παναχράντου Άνδρου ), από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Κρυώνει απότομα ο καιρός .
Η αγωνία μας πλεγμένη σε δύο άλικα κυκλάμινα .
Τουλάχιστον, άνθη να ανοίξουνε στις φλέβες,
να φύγουνε οι θρόμβοι της φθοράς .
Κάθε φορά που η αγάπη έχει ένα χέρι που ευωδιάζει για οδηγό,
ο ήλιος κυλά, νερό χρυσό πάνω στο τζάμι .
Του Αγίου η πλατεία θα στολιστεί και πάλι γιορτινά .
Το φως φτιάχνει καράβια πάνω στο πλακόστρωτο .

Και όταν το σώμα πια δεν υπακούει,
η ψυχή μόλις αρχίζει να πετά .
Κάρα σεπτή η ελπίδα,
που αναβλύζει γάλα και ιάματα
κι έχει για λίκνο του Αιγαίου το νησί.
Αφού μπορέσαμε και είδαμε στο ράγισμα της μέρας σύννεφα λευκά,
δεν μας φοβίζει η έκβαση.
Γύρω απ΄τα βήματά μας δεν λάμπει μόνο η βροχή .
Τις νύχτες δίπλα μας άστρα αργυρά φτερουγίζουν απαλά
                               του ιλασμού τα περιστέρια .

Χριστούγεννα, Έλυα Βερυκίου από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Χριστούγεννα. 
Κάτω από το χιόνι, ανάμεσα στα αγκάθια του χειμώνα, 
να αναζητούμε ίριδες. 
Χρειάζεται η ασθένεια ή ο κατατρεγμός, 
να βγάλει φύλλα πάνω στο κλαδί του εαυτού η επίγνωση. 
Κι αν είναι ένα μηχάνημα η πρόφαση
για να σου σπινθηρογραφήσει την ψυχή,
η διάγνωση μοιάζει δώρο πολύτιμο, που άδολα προσφέρεται.
Ήρθε η ώρα, όπως φαίνεται, για εκείνη τη μητρική αγκαλιά, που τόσο πόθησες.
Πίδακας, που αναβλύζει στη νύχτα σου φως και τρυφερότητα.
Για να εγκαταλειψουμε της υλοφροσυνης την παγωμένη λίμνη,
πρέπει η αθωότητα να τυλιχθεί απαλά με σπάργανα,
αθόρυβα να διαλυθούν τα πταίσματα.
Κι αν είναι μ' ένα δάκρυ για όσους πονούν,
νούφαρα γαλάζια να επιπλευσουν μέσα στην καρδιά,
ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που χρειάστηκε μία γέννηση ανώδυνη
και κυρίως η δική Σου συγκατάβαση
για να Σε αισθανθώ Ανατολή μου με όλα Σου τα χρώματα.

Μέσα στο φως, από την επερχόμενη ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης, Έλυα Βερυκίου

Στους τοίχους το απύθμενο λευκό
και η ζωή να εκδιπλώνει αργά το άγνωστο βάθος των πραγμάτων .
Έχουν τα δάκρυα παρρησία και η αφάνεια δόξα .
Εκεί που σμίγει η Δύση με την Ανατολή
τα περιστέρια εγκαταλείπουν τις πλατείες
και συνοδεύουν γόνδολες .
Νόμος της φύσης και του άφθαρτου η έλξη από τον ήλιο .
Κι αν είναι υγρή η φυλακή για το σαρκίο,
έχει λουσθεί ως τα οστά με μύρα η ψυχή για να ευωδιάσει .
Ο πέλεκυς, ο εγκλεισμός, η άσκηση η πενθική,
Σάββας, Φιλούμενος, Νικόλαος.
Θάλασσα ατελεύτητη της συνειδήσεως το μαρτύριο .
Κι όποτε φανερώνεται στα κρύσταλλα η φλόγα,
ανάβει η ζωή για εμάς στον ουρανό τρία ολόφωτα κυκλάμινα .

Η καρτερία μας, παράθυρο μοναχικό, τόσο ψηλό .
Βλέμμα γαλήνιο και φωτόλουστο .
Τα ροδοπέταλα δεν σκόρπισαν,
κόσμημα μένουν πάνω στης ομορφιάς την κιβωτό .
Απλά ήρθε η ώρα να βαδίσουμε κι εμείς μέσα στο φως μετά αγάπης .

Στη μνήμη του γιατρού μου Φοίβου .

Εισόδια, από την επερχόμενη ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Συνθλίβει ο φόβος, ακόμη μία δοκιμασία
για να μπορέσουμε να ανατρέψουμε γενναία τη φθορά .
Πρέπει να παραμείνει διακαής ο πόθος για καταφύγιο.
Η προσφορά όμως θα δικαιώσει την αναμονή,
καιρός να συναχθούμε στην ταπεινή μας μυστικότητα .
Εξάλλου, πάντα δειλά προβάλλουν στην αρχή οι ακτίνες μέσα από τα σύννεφα .

Στους τοίχους βυζαντινοί οι αιώνες .
Αγαλλιάζει η πέτρα, το δειλινό διασχίζουν χελιδόνια,
στάζουν ειρήνη τα κυπαρίσσια στις άκρες .
Γύρω μας εκδιπλώνεται βασιλική η ομορφιά.
Χέρια παρθενικά, πλημμυρισμένα φως, να συνοδεύουν την πομπή
Έχει ανάγκη από λαμπάδα νοητή η καρδιά για να αναβλέψει .
Το λίκνο της γαλήνης μας, μία κιβωτός χρυσή .
Η ώρα της εισόδου.
Τα ροδοπέταλα λευκά .
Τριών ετών το κοριτσίστικο χαμόγελο .
Επιτέλους,
στον ουρανό ανάβουν τα κεριά μαζί με τα αστέρια .

Μύρα, από την επερχόμενη ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης, Έλυα Βερυκίου

Στους γκρίζους βράχους,
εκεί πληγώσαμε τα γόνατα.
Καθώς το ανάστημα ορθώσαμε απερίσκεπτα,
ήρθε το κύμα να γκρεμίσει την προσπάθεια σβήνοντας τα ίχνη.
Οκτώβρης. 
Η ομολογία της αδυναμίας μας στην πάλη με το άνισο,
άνθος λεπτό, μία επίκληση στου Δημητρίου τον Θεό.
Κι όταν στις λόγχες η πλευρά προσφέρεται,
ρέει το αίμα απ' τις οπές και ανθίζουνε χρυσάνθεμα .
Η μαρτυρία, δέντρο στο φως λουσμένο,
εξακτινώνει τους καρπούς.
Μύρα παντού, ακόμα και στη λαβωμένη μας ζωή.
Κι όλα αυτά, για να πετούν τα πρωινά σπουργίτια μέσα στο ναό σου .
Εσύ ψηλά,
κι εμείς ακόμη εδώ,
τον ήλιο σου να μην ξεχνάμε, όταν ζεσταίνει της οδύνης μας τη θάλασσα.

Προς το παρόν, νύχτα και βροχή.
Ανταύγειες κιννάβαρης πάνω στα φωτισμένα σου παράθυρα.
Σταλάζει η αγάπη.
Φέγγος και στοργή.
Μύρα και θαύματα παντού, σταλαγματιές των κρίνων.

Νύμφη ( της Αγίας Αικατερίνης ), από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης, Έλυα Βερυκίου )

Λάμπουν στον ήλιο τα σχίνα κι οι σχιστόλιθοι .
Του Νοεμβρίου όμως τα κυκλάμινα, κατακόκκινα, σιωπούν.
Έχει τους τρόπους της η άσκηση να θέλξει την ψυχή .
Το δαχτυλίδι της μνηστείας, ασημένιο και η λάρνακα, χρυσή .
Θα περιμένουμε να στάξουν δώρα στα χέρια οι οικτιρμοί  μετά από τον τροχό .
Αφού έχουν μεριμνήσει ήδη οι άγγελοι για το σώμα.
Πάλλεται το όρος από ελπίδα,
φάρος που δείχνει την ανατολή .
Θα επανέλθει ο νους,
κρίνα θα ανθίσουν στην καρδιά.
Μόνο να κλείσουμε τα μάτια
και η θλίψη γίνεται ιστίο μακρινό .

Νύμφη που άγγιξες το φως και τόσο πόνεσες γι΄αυτό,
χάρισε λίγη αγάπη,
να γίνουν οι ικεσίες μας χαράς κραυγές,
ανάσες μικρές πορφυρωμένες,
        το δειλινό θροΐσματα από σύννεφα .