Την ενδεκάτη ώρα, από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Tην ενδεκάτη ώρα ένα καρφί στον τοίχο τον λευκό
και το αίτημα επιτακτικό,
κυκλάμινο που αναφύεται στην πέτρα .
Τα αγκάθια μας κραυγάζουν, χέρσα η γη,
διψά όμως ακόμη για βροχή ο πηλός μας.
Πλεγμένη η αγριότητα σε ρίζες μες στης καρδιάς το άδυτο.
Πότε θα λήξει η οδύνη για να διασχίσουν το γαλάζιο μας πουλιά ,
να συναχθεί χάρη στη μεσιτεία ο νους ο διεσπαρμένος .

Κι αν διανοίγεται αμείλικτα ώρες-ώρες η έρημος μέσα στο μυαλό,
θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ στο κάλεσμα,
νερό να Σου προσφέρω.
Δεν έχω τίποτε άλλο εξάλλου,
μόνο τη συλημμένη μου ψυχή.
Για μία γυναίκα απλή πάντοτε φαίνεται απειλητικά βαθύ το φρέαρ.

Το δειλινό ωστόσο περνά η ζωή μας ανάμεσα από τα σύννεφα.
Ο λόγος της αλλοίωσης, μία θάλασσα χρυσή .
Ας περιμένουμε λοιπόν.
Την ενδεκάτη ώρα θα ανθίσει του φθινοπώρου η μυρτιά
και θα έρθει το χάδι, διάφανο και μητρικό να προστατεύσει .
Την ενδεκάτη ώρα
θα γίνει τόσο όμορφη ξανά η ροδαυγή.
Την ενδεκάτη ώρα.
Μόλις ο τόπος φωτισθεί από αλήθεια και από πνεύμα .

Γενέσιο, από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Η ώρα τρεις.
Έχει ανταύγειες από θλίψη κι από χαρμονή το βράδυ της γαλήνης.
Γαλάζιο, ρόδινο το φως πάνω στο λίκνο και η γέννηση βασιλική .
Ας είναι μόνη προϋπόθεση το ταπεινό της συγκατάβασης .
Κάθε Σεπτέμβριο που το άναρχο σαρκώνεται,
ρέουν ποτάμια στα προσκυνητάρια οι στεναγμοί,
βελούδα μπλε και χρυσαφιά.
Κρίνα λευκά τα δάκρυα στις άκρες των ματιών,
μετά το σφάλμα αναβλύζουν.
Δεν έχει σημασία που αργήσαμε να ανακαλύψουμε το πνεύμα κάτω από το γράμμα,
αρκεί που έδωσε η ρίζα άχραντο ανθό
κι ενδύθηκε επιτέλους το άυλο την πορφυρότητα της σάρκας .
Πώς να αντέξει η στειρότητα τον ήλιο .
Υποχωρεί η φύση, φύλλο εύθραυστο κάτω απ΄τη βροχή,
γλυκά ηττημένη από τη χάρη.

Όταν θα απελπιστώ ξανά, θα προσπαθήσω να πιαστώ στην κλίμακα τη νοητή.
Μόνο να στάξει βάλσαμο ο ουρανός, όπου αυτή ακούμπησε,
πάνω στης σελήνης μου το ευμετάβλητο.
Η αβεβαιότητα ως εδώ.
Όταν σημάνει η ανατολή έχει ανταύγειες ροδογάλαζες της χαράς η υπόσχεση,
αφού γεννήθηκε ξανά η Κυρία των Αγγέλων .

Η εγγυήτρια, από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Ομίχλη.
Στην άκρη του μόλου ώρες ατέλειωτες
περιμένοντας τα πράγματα να γίνουν διάφανα.
Ο αέρας στον αέναο πόλεμο,
να προσπαθεί να ξεριζώσει τις λεύκες της γαλήνης.
Χωρίς πήρα, μήτε υποδήματα
με νου ανάστερο δεν διέκρινα της ολιγοπιστίας τον σκόπελο
μέσα στην αφρισμένη θάλασσα .    

Το ξέρω, δεν είναι απαλή η φωτιά,
μα μόνο αυτή σμιλεύει το χρυσάφι.
Χτυπά η αξίνα, κάτι σκιρτά,
χώμα της λήθης που σκορπά μακριά,
υποκλινόμενο στα δώδεκα μαρτύρια.
Και η αυγή, λαμπάδας βαθύχροο φανέρωμα.

Θα ανοίξει ο ουρανός.
Στις όχθες του καλοκαιριού η εγγυήτρια της υπόσχεσης,
ζώνη ολόχρυση,
καταφωτίζει με το γαλάζιο της υπομονής τις άκρες απ΄τα σύννεφα.                                                      

Στο απροσμέτρητο γαλάζιο, Έλυα Βερυκίου, από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Πέρασαν σύννεφα κι έμεινε ο χρόνος μας, κατάφυτο νησί.
Των διαδρομών η ματαιότητα, στυφή αρμύρα,
ρόγχος τρικυμισμένης θάλασσας.
Μικρές οι σιωπές που αισθανθήκαμε,
έμοιαζε άλλωστε ατέλειωτη η έρημος της λήθης .
Κι αν στάθηκε εμπόδιο ο θόρυβος ο εκκωφαντικός
με τον οποίο γύρω μας κατέρρεαν οι βράχοι,
προλάβαμε.
Δακρύσαμε λίγο,
γιατί παρόλα αυτά αγαπήσαμε πολύ.

Τί να κρατήσει η μνήμη ;
Στις 24 Αυγούστου η ελπίδα, ένα πανηγύρι παιδικό *
κι ο ασπασμός στα πόδια,
συνάντηση με την αγιότητα,
κύμα βαθύ της τρυφερότητας.

Είδες λοιπόν ;
Μέσα στον πόνο, μόλις ομολογήσουμε το φως,
παίρνουμε δύναμη για να αφεθούμε οριστικά
                               στο απροσμέτρητο γαλάζιο της γαλήνης.

* ανακομιδή λειψάνου Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου

Παντάνασσα, από την ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Αλλάζει ο καιρός και τα σύννεφα αρχίζουν να μας στερούνε τη στοργή. 
Άπειροι οι στεναγμοί, όσα τα κρόσσια της στολής. 
Μαρία, στις λίθινες στιγμές το όνομά Σου,
ανταύγεια ουρανόχυτη. 
Διάδημα της αυγής,
που μόνο Εσύ μπορείς την ακηδία να εξοβελίζεις,
πράυνε με το βλέμμα του τοπίου την τραχύτητα.
Γιατί στα μονοπάτια μας ορθώνεται σε βράχους το φθαρτό.
Τύλιξε με αγάπη την καρδιά,
όταν διασχίζουμε απελπισμένοι τις έρημες πλατείες.
Παντάνασσα, γέφυρα πάγχρυση ανάμεσα στις ακακίες,
φανέρωσε τον αυγερινό που κρύψαμε κάτω από των παθών τα φυλλώματα.
Έχουμε ανάγκη από μύρα για του νου τον δροσισμό.
Η προσφορά, δάκρυα πλεγμένα σε ρίζες,
χρυσάνθεμα ολόφωτα στα πόδια της Βασίλισσας.
Μαρία, ρόδο τρισήλιο,
το άρωμά Σου επιτείνει της εξύμνησης τον πόθο
παρά την ανάξια θνητότητα.

Έσβησε πια ο φόβος,
πράσινα κρύσταλλα σκορπούν οι φάροι στο βάθος του ορίζοντα.
Μένει να καθρεφτίζεται στη θάλασσα μια Κοίμηση σωτήρια τον Αύγουστο
και η αγάπη μου για Σένα,
Μαρία,
άστρο της άφεσης γαλάζιο,
που ξέρεις να πλάθεις σε ήλιους τις πληγές μας. 

Πνοή παράκλησης, στην υπό έκδοση νέα ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης

Σκληροί καιροί.
Η προδοσία ρέει από τους κορμούς,
οι ελαιώνες δεν λάμπουν πλέον μέσα στα σκοτάδια.
Ωστόσο, ακούγονται από μακριά οι στεναγμοί αλάλητοι .
Είναι και αυτή η ζέση, που φυλάει την καρδιά,
φωλιά για το μικρό πουλί,
που κάποτε κρατήσανε τα χέρια.
Έλα λοιπόν,
γιατί βαδίσαμε πολύ, σκυφτοί και οκνηροί.
Μα να, που της εσθήτας το λευκό προετοιμάζει
μία ζωή δίχως ακρώρειες.

Έλα λοιπόν Εσύ,
βροχή αγιαστική,
θρόισμα ανάμεσα στα στάχυα.
Και αν δεν βρεθήκαμε άξιοι γι΄αυτή την ομορφιά,
ξέρεις να απλώνεις την ειρήνη πάνω από τα βλέφαρα.
Έλα λοιπόν, πνοή γλυκιά,
Σε παρακαλώ .
Γιατί μόνον οι φλόγες της παράκλησης μπορούν
να αγκαλιάσουν αυτόν τον κόσμο τον μοναχικό
με φωτιά και με αγάπη.

Το τρόπαιο, από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Ανταύγειες της Χάρης ( Έλυα Βερυκίου )

Την ησυχία της νύχτας διασχίζει η τροπαιοφόρος μας σιωπή.
Αδιάκοπος ο αγώνας, μα το έπαθλο προβάλλει, άστρο στον ορίζοντα.
Οι λογισμοί λύγισαν, μίσχοι κάτω από τη βροχή.
Τώρα που ατενίζουμε τη δύση της οδύνης,
η αγάπη φέγγει απρόσμενα, δοξαστικά,
κρίνο χρυσό μέσα στης μοναξιάς το έρεβος.
Τα δάκρυα, ρόδινος δρόμος προς το φως
και ο τοίχος ευωδιάζει για χάρη μας γαλάζιο και Ανάσταση.

Θα ζήσουμε.
Ευτυχώς στης καρδιάς τη σύναξη είναι πάντα
περισσότεροι οι άγγελοι από τις ανάσες.